Με δύο λόγια: ο νέος άντρας με την παρέα του θέλει να περνάει το ευχάριστο Σαββατοκύριακο στην μικρή καλύβα στο δάσος. Αντί όμως για την ρομαντική ατμόσφαιρα πρέπει να ετοιμαστούν για την επίθεση τους ζωντανούς-νεκρούς. Ο πρωταγωνιστής γίνεται κατεχόμενος από τις πονηρές δυνάμεις οι οποίες εγκαθίστανται στο χέρι του. Αυτός πρέπει στην συνέχεια να το κόψει και να το αντικαταστήσει με το αλυσοπρίονο.

Η σημασία του είδους: φαίνεται πολύ ενδιαφέρον το γεγονός, πως δύο από τους μεγαλύτερους και πολύ πρωτότυπους σκηνοθέτες – ο Σαμ Ραίμι και ο Πίτερ Δζάκσον άρχισαν την καριέρα τους από τις ταινίες τρόμου της Β’ κατηγορίας. Και η τριλογία του Ραίμι και το Braindead του Δζάκσον δεν είναι όμως τα έργα αμφιλεγόμενης ποιότητας. Αν και το σενάριο μπορεί να φαίνεται λίγο αφελής, χωρίς λογική και άγευστο, δεν είναι το ψυχολογικό δράμα. Έχει άλλους κανόνες το είδος αυτό και ο καλός σκηνοθέτης δεν προσπαθεί να βάλει το νόημα που δεν το χρειάζεται. Η ιστορία του Ραίμι, μέσα στους κανόνες του είδους, είναι ένα αριστούργημα. Αυτοί που λένε, ότι η ταινία αυτή παραβιάζει κάθε κανόνα της αισθητικής πρέπει να μην ξεχνάνε πως τέτοιος κινηματογράφος λειτουργεί μόνο στην συγκεκριμένη συμβατικότητα. Ραίμι έκανε πρόσφατα το τρίτο Spider-Man και ο Δζάκσον σκηνοθέτησε όλη την τριλογία του Lord of the Rings. Μας αποδείχνουν κάθε φορά, πως η καλή ταινία εξαρτάται όχι μόνο από την ιστορία και ηθοποιούς και παραγωγούς αλλά πρώτα απ’ όλα από τον σκηνοθέτη. Και το μέτριο σενάριο (και αυτό του Evil Dead II δεν είναι υπέροχο), αν το σκηνοθετεί ο άνθρωπος με μεγάλη προσωπική χάρισμα, έχει μεγάλη ευκαιρία να γίνει το αντικείμενο λατρείας. Εδώ πρέπει επίσης να προσθέτουμε το εξαιρετικό ταλέντο του Μπρούς Κάμμπελ και η ταινία τρόμου πρώτης ποιότητας στην λεγόμενη Β’ κατηγορία είναι έτοιμη.

Τελευταίες λέξεις: έκτακτη διασκέδαση για τους θεατές, και πιθανός και καλύτερη για όλη την ομάδα που γύρισαν την ταινία.